Zuid Afrika deel 2

Dag 8

Hier hadden we echt naar uitgekeken! Vandaag stond quadrijden door de wildernis op het programma. Voor een keer hoefden we niet heel vroeg op te staan: het was ongeveer een half uur rijden naar de startlocatie en om 9 uur begonnen we. Bij aankomst kregen we eerst een korte veiligheidsinstructie. Daarnaast moesten we een formulier ondertekenen waarin stond dat de quadverhuurder nergens voor aansprakelijk was. Het avontuur kon beginnen!

Koen ging voorop met Anke achterop en Sophie sprong voorop bij Jeroen. Na een korte proefrit om even te wennen aan het besturen van de quad, mochten we echt vertrekken. Het eerste stukje voelde nog een beetje onwennig, maar al snel zaten we er helemaal in.

Vrijwel direct na het wegrijden kwamen we de eerste dieren tegen. Struisvogels — die van zo dichtbij echt enorm zijn — liepen langs de route en iets verderop stuitten we op buffels en een familie knobbelzwijnen, compleet met kleine jonkies.

De tocht voerde ons over bochtige paden, steile hellingen en door stoffige vlaktes. Het was soms flink sturen en goed opletten, maar juist dat maakte het zo leuk. Tijdens de pauze, op een prachtig punt met uitzicht op de Kleine Drakensbergen, namen we even de tijd om wat te drinken en het stof uit onze monden te spoelen. Toen we elkaar aankeken, schoten we in de lach: we zaten letterlijk van top tot teen onder het stof — zelfs in onze onderbroeken, zoals Sophie hardop opmerkte!

Na de pauze gingen we verder, nog dieper de wildernis in. Onderweg zagen we nog meer dieren: giraffen die statig de weg over staken, elandantilopes die schichtig hun weg zochten, zebra's die kalm graasden en opnieuw enkele buffels.

Hoewel we als onervaren quadrijders soms even twijfelden — vooral bij de steilere afdalingen waar we ons afvroegen of we daar echt naar beneden moesten — genoten we volop. De combinatie van avontuur, de indrukwekkende natuur en het zo dichtbij kunnen zien van de dieren maakte het tot een onvergetelijke ervaring.

Wat een fantastische manier om het echte Afrika te beleven! De middag stond in het teken van even avondeten kopen en voor de rest zwemmen (en het stof afspoelen).

Dag 9

Uitslapen – dat was het plan. Maar nog voor zevenen stond Koen met grote tranen op zijn wangen ineens in onze slaapkamer. We hadden geen idee wat er aan de hand was. Nadat wij goed wakker waren geworden en Koen weer een beetje op adem was, kwam het hoge woord eruit: er lag een muis (of iets wat daarop leek) bij zijn hoofdkussen.

Koen was vroeg wakker geworden en wilde half slaperig een van zijn pluizige knuffels pakken. In plaats daarvan greep hij in een levend muisje. Beide schrokken zich natuurlijk rot: Koen vloog ons bed in, en de muis – vermoedelijk – een andere kant op. Geen idee waar dat beest gebleven is, maar het was in ieder geval geen ideale start van de dag.

Gelukkig hadden we weinig op de planning. We begonnen rustig met een ontbijtje, waarna de kinderen graag nog even wilden zwemmen. We wisten al dat het zwembad vandaag onderhouden zou worden, dus het werd een kort plonsmoment. Eerlijk gezegd kwam dat wel goed uit, want we merkten allemaal dat de reis en de vele indrukken langzaam hun tol begonnen te eisen. Tijd om even gas terug te nemen, iedereen een beetje zijn eigen ding te laten doen, en weer wat op te laden.

Na de lunch maakten we ons klaar voor het uitje van vandaag: een late safari met diner in de wildernis. Ik liep naar de kamer van Koen en weet al niet meer wat ik achteraf moest doen, maar zag tegen de schuifpui een pluizige lichtgrijs achtig muisje zitten, de muis die Koen een enorm schrik moment had bezorgd. Het beestje zat stil tegen het glas aan, door de pui voorzichtig te openen konden we het beestje zacht naar buiten schuiven met een stok. Na Google geraadpleegd te hebben is het een Afrikaanse dwergrelmuis (toch weer een Afrikaans dier afgevinkt op de spot lijst).

Afrikaanse dwergrelmuis

Terug naar onze late safari, we hadden afgesproken bij een pickup point ter hoogte van Sleepers en in tegenstelling tot de eerdere safari was dit samen met een ander gezin. De Safari was een hobbelige off-road tocht, wat het natuurlijk extra leuk maakte.

Waarom weten we niet maar we zagen vooral weer zeebra's en gnoes en ander kleiner wild en opnieuw ontzettend veel olifanten. Inclusief twee mannetjes die met elkaar aan het stoeien waren.

Tot een groter mannetje zich ermee bemoeide, toen was het snel klaar. We eindigden de rit op een magisch plekje, waar in de verte vuren en lantaarns brandden. Na een korte wandeling kwamen we uit op een open plek met prachtig gedekte tafels, een groot vuur in het midden en petroleumlantaarns op tafel. Niet dat het eten heel bijzonder was, maar het idee dat je daar midden in de wildernis zit, omringd door duisternis en rangers die rondlopen om ongewenste gasten op afstand te houden, maakte het een sfeervolle én spannende ervaring.

Op de terugweg, inmiddels in volledige duisternis, gingen we nog even op zoek naar dieren. Veel zagen we niet meer behalve een kameleon, maar het was een mooie afsluiting van een dag die begon met een schrik en eindigde onder de sterren.

Dag 10

Vandaag begon heerlijk ontspannen: eindelijk uitgeslapen! Geen wekker, geen strak schema – gewoon de vrijheid om de dag op z’n beloop te laten. Na een rustig ontbijt besloten we richting de Blyde dam te rijden. Deze stuwdam ligt in het hart van het Blyde River Canyon Nature Reserve, omringd door imposante bergen en weelderig groen. Het is een indrukwekkend gezicht: de dam zelf is enorm en vormt een belangrijk waterreservoir in de regio.

Vlakbij de dam ligt ook een prachtige waterval die we niet wilden missen. Het water stort zich via een steile rotswand naar beneden, omringd door tropische planten en bomenen een prachtige omgeving waarbij de zon door het bladerdek scheen. 

De kracht van het vallende water en het rustgevende geluid maakten diepe indruk.

Na dit stukje natuurpracht zijn we ergens in de buurt neergestreken voor een lekkere lunch.

Daarna nog even praktisch: snel langs de plaatselijke Spar om wat boodschappen in te slaan. In de avond sloten we de dag gezellig af met een diner bij The Thirsty Giraffe – een sfeervol restaurant met een lekker sfeertje en heerlijk eten.

Al met al een rustige, maar goed gevulde dag waarin we volop hebben genoten van de omgeving en het tempo even lekker laag lag.

Dag 11

Vandaag was zo’n dag waar we met z’n allen al lang naar uit hadden gekeken: ziplinen in de Magoebaskloof! Het betekende wel een flinke rit – bijna 160 kilometer, goed voor zo’n anderhalf à twee uur onderweg. Dus na een stevig ontbijt, een paar snacks en wat drinken voor onderweg, stapten we in de auto.

Het grootste deel van de rit verliep soepel over nette asfaltwegen. Maar hoe verder we de ‘grote weg’ achter ons lieten, hoe avontuurlijker het werd. Steeds meer gaten, kuilen en zelfs stukken asfalt die helemaal ontbraken. Ook het verkeer hield ons scherp: op tweebaanswegen maken Zuid-Afrikanen ruimte door deels de vluchtstrook op te gaan, zodat je kunt inhalen. Spannend, zeker omdat het gat dat ontstaat nét niet breed genoeg is en tegenliggers dus ook vaak moeten uitwijken.

Onderweg genoten we van alles wat voorbij kwam; natuur, dorpjes en veel plantages. Eenmaal op locatie aangekomen, moesten we eerst nog even tekenen voor alle risico’s die we zelf moesten aanvaarden. Daarna volgde een korte instructie, hesen we ons in een klimgordel, zetten een helm op en begonnen we aan het avontuur.

Na een korte wandeling stonden we dan echt aan het begin van het parcours: elf ziplines in totaal, elk met een eigen lengte en hoogte. De langste was wel 120 meter! De eerste keer voelde wat onwennig – waar moesten we ook alweer onze handen houden, en hoe rem je eigenlijk? Maar daarna ging het bijna vanzelf.

Koen mocht steeds als eerste, en hij deed het alsof hij het al jaren deed. Zonder aarzeling stapte hij elke keer over de rand, hing zichzelf in de lijn en suisde weg met een grote glimlach. Jeroen ging als tweede, de hoogte maakte indruk – de spanning was van zijn gezicht af te lezen. Sophie, net als Koen, sprong er vol enthousiasme in met een gezonde dosis spanning. En Anke die ging verrassend kalm en vanzelfsprekend – alsof ze het al vaker had gedaan.

We genoten onderweg van adembenemende uitzichten en de indrukwekkende natuur om ons heen. Wat een belevenis; diepe kloven, watervallen en bomen die onder ons door zoefden

Na het ziplinen gingen we nog een hapje eten en daarna weer richting huis. We maakten nog een tussenstop bij de Spar, want Koen had daar eerder deze week al gezien dat ze er ook taarten verkochten. Hij mocht er één uitkiezen voor zijn verjaardag morgen. Dan wordt onze grote kleine jongen alweer 7 jaar! En dat gaan we natuurlijk vieren: 's ochtends nog een keer quad rijden (op zijn verzoek), en 's middags lekker zwemmen, taart eten en cadeautjes uitpakken.

Savonds hebben we gebarbecued bij onze eigen woning en te samen met een drankje de dag afgesloten.

Dag 12

Vandaag was het dan eindelijk zover: Koen is 7 jaar geworden!

We begonnen de dag op z'n feestelijkst – met verjaardagsliedjes en een gezellig ontbijtje samen. Koen had één grote wens: quad rijden. Wat hij nog niet wist, was dat we hem eerst zouden verrassen met een potje pijl-en-boogschieten, op dezelfde locatie als de quads.

Daar aangekomen werd hij meteen in het zonnetje gezet door het personeel: er werd voor hem gezongen en hij kreeg zelfs cupcakes met een fonkelend sterretje erop. Een prachtig begin van de dag! Het boogschieten ging iedereen verrassend goed af, de bedoeling was dat je ballonnen raak schoot op een groot staand bord. Alleen Jeroen had er geen één ballon geraakt en dat moest natuurlijk even benoemd worden. De kinderen waren ondertussen allang afgeleid die waren aan het spelen met de hond die op dit terrein woonde en Koen probeerde ondertussen de struisvogels op een afstand te houden.

Daarna was het tijd voor actie: quad rijden! Nu we wat meer ervaring hebben én al genoeg impala’s, elanden en zebra’s hebben gespot, draaide het dit keer vooral om snelheid. Vol gas door de bochten, slippen over het zand en met een flinke vaart over de hobbels, super leuk!

Na al dat avontuur reden we terug naar onze villa, waar het feest gewoon verderging. We doken het zwembad in, genoten van lekkere snacks en Koen mocht zijn cadeautjes uitpakken, die Sophie natuurlijk eerst goed had verstopt.

De feestelijke dag sloten we af met een etentje bij The Hat & Creek, een restaurant waar we eerder deze week al zo van genoten hadden. En toen onderweg terug naar huis een klein cadeautje voor ons allemaal...een giraffe op de weg!

Nadat dit prachtige dier een tijdje voor ons uit had gelopen sloeg hij af richting een ander huis (gelukkig, maar ook jammer) en toen nog even met opa en oma bellen en toen hup snel naar bed, want morgen staat onze allerlaatste safari op de planning. De wekker gaat weer vroeg: om vijf uur dit keer!

Dag 13

Vandaag was het dan zover: de allerlaatste safari van deze vakantie. De wekker ging weer vroeg en eerlijk is eerlijk, dat viel deze keer zwaarder dan de keren ervoor. Toch kregen we het hele gezin op tijd in beweging: iedereen wakker, aangekleed, tassen gepakt en met slaperige hoofdjes de auto in gestapt.

We hoefden dit keer maar een klein kwartiertje te rijden naar het verzamelpunt, waar we overstapten in een jeep met gids. Vanaf daar reden we nog tien minuten verder in een open voertuig en die tien minuten voelden lang. Niet alleen omdat we allemaal nog wat moe waren, maar ook omdat het flink was afgekoeld. Geen regen, maar wel veel wind en een temperatuur die gedaald was naar zo’n 15 graden. Best fris als je de afgelopen dagen gewend was aan dertig graden en zon.

Eenmaal aangekomen in het natuurgebied hoopten we twee dieren te kunnen afvinken van ons 'wensenlijstje': de cheetah (of jachtluipaard) en de neushoorn. Nog maar net het park in, kreeg onze gids een berichtje: er was een cheetah gespot. Hij draaide meteen om, sloeg linksaf, weer rechts, nog eens links… en voor we goed en wel doorhadden waar we naar keken, lag daar – op nog geen vijf meter van onze jeep – een prachtige cheetah in het gras. Wat een indrukwekkend dier!

Daarna vervolgden we onze tocht door het park. En natuurlijk – zoals inmiddels bijna standaard – kwamen de gnoes, impala’s en andere grazers weer in grote getale voorbij. Even later reden we langs een meer, waar volgens de gids krokodillen konden zitten.

We zagen er geen, maar in de verte liep wél een nijlpaard met haar jong. Groot en log schommelde moeder door het gras, met haar kleintje achter haar aan.

We maakten een korte tussenstop: even de benen strekken, een kop koffie, en de kinderen wat lekkers – een donut van Koen zijn verjaardag. Daarna gingen we weer op pad, en jawel: er werden twee leeuwen gespot. In eerste instantie waren ze moeilijk te zien tussen de struiken en dachten we dat ze snel weer uit beeld zouden verdwijnen, zoals wel vaker. Maar tot onze verrassing (en vooral tot groot enthousiasme van de kinderen) besloot onze gids achter ze aan te rijden – voorzichtig, niet hard, maar wel dwars door de wildernis. Hier en daar ging er een struik plat, greppeltjes werden doorkruist, en we raakten steeds verder van het pad. De leeuwen leken zich er niets van aan te trekken. Zo reden we zeker tien minuten achter deze prachtige roofdieren aan.

Helaas staan de mooiste foto's op de andere camera – hopelijk kunnen we die later nog delen. Maar wat een ervaring, eentje die we nooit meer vergeten.

Helaas bleef de neushoorn op ons wensenlijstje staan – die hebben we niet gezien. Rond tien uur reden we terug naar het verzamelpunt en stapten weer over in onze eigen auto. Op de terugweg maakten we nog een stop bij een kraampje met handgemaakte houten dieren. Sophie en Koen hadden al snel hun favoriet gevonden, dus begon het bekende spelletje: afdingen. Uiteindelijk wisten we voor beide kinderen meer dan de helft van de prijs af te praten – en toch blijft dat gevoel knagen dat je waarschijnlijk alsnog te veel hebt betaald. Herkenbaar?

Eenmaal terug in de villa was het tijd voor rust. Sommigen namen een snack, anderen een lunch. Een kort dutje voor de één, een wat langer voor de ander. Later op de middag nog even lekker zwemmen en voor we het wisten was het alweer tijd om uit eten te gaan. Net als eerder deze week kozen we weer voor de Thirsty Giraffe – de vorige keer was zó goed bevallen. Koen wist meteen wat hij wilde: spare ribs.

Daarna doken we allemaal lekker ons bed in. Morgen staat er niets op de planning: onze laatste volle dag in Hoedspruit, in onze fijne villa.

Dag 14

Vandaag eindelijk een dagje rust – even helemaal niets. Nou ja, op één ding na: Jeroen had nog één wens... met de auto nog één keer door de wildernis, in de hoop dat we nog wat wild zouden spotten.

En jawel, gelukt! Een sabelantilope – die hadden we nog niet eerder gezien, dus dat was een mooie afsluiter.

Daarna rustig geluncht en de allerlaatste boodschappen gedaan voor morgen, als de terugreis weer begint.

De rest van de dag hebben we heerlijk bij het zwembad doorgebracht. En toen... inpakken. Onze favoriete bezigheid (not).

Dag 15

En toen brak alweer de allerlaatste dag van onze huwelijksreis aan — en dus ook het einde van dit reisverslag met ons gezin van vier. Na het ontbijt was het tijd om de sleutels in te leveren van onze prachtige villa en de openstaande kosten voor de safari’s en uitstapjes te voldoen die via Homes of Africa voor ons geregeld waren. Alles was tot in de puntjes verzorgd; elke vraag en elk verzoek werd met enthousiasme opgepakt!

Onze laatste dag stond in het teken van de Panorama Route, die we in omgekeerde volgorde reden ten opzichte van de meeste reizigers. Voor ons werkte dit praktischer en zo konden we alles in één dag combineren. We genoten van het uitzicht bij de Three Rondavels, bewonderden de Bourke's Luck Potholes, stopten voor een heerlijke lunch bij Harry’s Pancakes in Graskop en eindigden met een indrukwekkend natuurwonder: de Mac Mac Falls. De foto’s zeggen eigenlijk genoeg.

Foto's

Vanaf daar reden we in zo’n vier uur naar Johannesburg, waar we afscheid namen van onze trouwe huurauto. Net voor die tijd tankten we nog één keer en haalden wat eten en drinken. En toen kwam er een verrassend hoogtepunt: ondanks de lange dag waren de kinderen dolenthousiast, want we zagen de allerlaatste van de Big Five die nog ontbrak op ons lijstje — de neushoorn! En niet zomaar één, maar meerdere. Als bonus zelfs een kleintje erbij. En dat allemaal in een open vlakte, pal naast een tankstation langs de snelweg.

In Johannesburg moesten we even goed opletten waar we moesten zijn, maar alles verliep uiteindelijk soepel. Auto ingeleverd, koffers afgegeven en toen begon het wachten. We hadden onszelf nog één keer verwend met een upgrade (dit was met het boeken vorig jaar geregeld en dat was maar goed ook, het toestel zat wederom helemaal vol) waardoor we comfortabel en met veel ruimte, twee aan twee, in het vliegtuig zaten. Het toestel vertrok rond kwart over elf ’s avonds en op 6 mei in de ochtend landden we in Amsterdam. Van doorslapen kwam het helaas niet, maar dat halen we wel weer in — zoals nu, terwijl een groot deel van het gezin slaapt en deze laatste woorden worden geschreven.

We hopen dat jullie hebben genoten van ons avontuur. Bedankt voor het meelezen en de leuke reacties! En mocht je ooit op vakantie willen naar een schitterend en vriendelijk land, dan kunnen wij Zuid-Afrika en in het bijzonder de regio Limpopo rondom Hoedspruit  van harte aanbevelen.

Doei en wie weet tot een volgende reisblog ;)